I had a dream...

24-12-2018

Ik had deze nacht een droom, een hele mooie droom, zo mooi dat ik er buikpijn van kreeg toen ik wakker werd omdat ik het mooie gevoel al meteen miste.

Het was nochtans heel simpel: ik sprong op een soort van spring/luchtkasteelachtig-iets en ik gooide glitterregen de lucht in, die om me heen naar beneden dwarrelde. Meer was het niet.

Ja, het was paarse glitter... meer girly kan je niet vinden?

Maar het vervulde me met zo een intens gevoel van geluk, eenheid met het moment en vooral puur plezier!

Het staat in contrast met hoe we als volwassenen heel vaak ons leven leiden: we denken aan al onze verplichtingen, we hebben zorgen, we maken ook wel plezier maar zijn snel afgeleid door het eten dat nog moet gekookt worden of het huiswerk dat nog ligt te wachten voor onze kinderen. Zo is het bij mij toch althans en ik veronderstel dat dit bij velen zo is? 

In de spelkamer heb ik het gevoel dat kinderen dit vaak kunnen vasthouden tot een jaar of 6, 7. Sommige iets langer, sommige iets minder lang. Het schoolse "moeten", "dit is juist en dat niet" komt gauw binnensijpelen in hun hoofdjes. Kinderen tot die leeftijd denken vaak creatiever, ze hebben nog geen vaste connotaties. Zo wou mijn zoon deze morgen zijn tekenblaadjes perforeren voor in zijn map. Hij zette zijn blad horizontaal, zodat de tekening zou kloppen. Het maakt hem niets uit dat het blad dan uit de map komt. Ik zou daar zelfs al niet meer bij stil gestaan hebben dat dit eigenlijk ook een keuze, een optie is. Zo een simpel iets en toch zo anders.

Sommige kinderen hebben al heel snel zorgen die hun hoofdje opeisen door zaken die ze hebben meegemaakt.

Het is dan bijzonder fijn om hen te helpen spelen, om te zien hoe ze in een flow geraken waarin magische dingen kunnen gebeuren, waar ze de greep op hun leven terug kunnen vinden. 

Ouders vragen vaak: "jullie spelen dan gewoon, jullie DOEN niet echt iets? Of PRATEN jullie dan over moeilijke gebeurtenissen/gevoelens...?" We geloven met zijn allen dat praten en doen zinvoller zijn dan spelen. Spelen moet vaak educatief verantwoord zijn door allerlei 'leerfuncties' (tellen, kleurenkennis...) toe te voegen. Die trouwens vaak het element fantasie afremmen. Spelen, fantasie en plezier op zich zijn een krachtig medicijn, spelen en plezier zijn nuttig! 

Nickelodeon junior zou spelen kunnen aanprijzen met "kinderen leren plezier maken, daar worden ze veerkrachtig van en geloven ze meer in zichzelf" 

Het is de mooiste kracht ter wereld: volop leven in het moment. Plezier (en ook andere gevoelens) waarnemen en voelen in hun pure vorm. Het is waar mensen die verlichting opzoeken, naar streven?

We hebben dus allemaal vooral veel te leren van onze kinderen en de puurheid waarmee zij nog kunnen kijken en het plezier dat zij nog ten volle kunnen beleven.

Laat ik jullie voor 2019 vooral veel speelplezier wensen. Aangezien zelfzorg belangrijk is, wens ik het ook mezelf en mijn eigen kinderen toe ;-)