Leren leven met

28-03-2019

Eén van de moeilijkste dingen die er misschien zijn in onze maatschappij, is het "leren leven met". Is het aanvaarden dat niet alles op te lossen valt.

In de opleiding werd dit benoemd als "getuige zijn van". Dit thema is me heel erg bijgebleven. Want als iemand met een probleem komt, zijn we zeer sterk geneigd om daar oplossingen voor te gaan bieden. Hierdoor komt het luisteren in gedrang. Mensen vragen ook naar oplossingen. Ik wil als ouder van mijn kind als het moeilijkheden heeft, ook oplossingen. Maar de oplossingen die ik voorgeschoteld krijg, voldoen vaak niet aan mijn verwachtingen. En dan kom ik in verzet. 

Gaat dat bij jou ook zo? 

Mijn zoontjes zijn niet de beste slapers en ondertussen waagt mijn omgeving zich niet meer zo vaak aan oplossingen aanbieden omdat ze weten dat ze mij hier niet mee bereiken. Maar de "laat ze huilen" & "breng hem maar eens hier en het zal wel opgelost zijn"- adviezen zijn ontelbaar geweest. Tot het moment dat ik me voornam er gewoon niets meer over te zeggen en "goed" te antwoorden als iemand me er naar vraagt. Eindresultaat is dan natuurlijk dat je er alleen voor gaat staan. 

Misschien is het eerst en vooral gewoon fijn als iemand luistert, vragen stelt, zijn best doet om te begrijpen wat je door maakt en hoe jij je daar bij voelt.

Gewoon iemand die zegt "goh, wat lastig voor je"

Er zijn ook geen regels over hoe iemand zich mag voelen. Gevoelens zijn er gewoon, al dan niet terecht volgens een ander.

Iemand die bijvoorbeeld in rouw is, mag van de samenleving niet te snel terug zijn leven oppakken ("hij zal de klap later nog wel krijgen") maar ook niet te traag ("hij moet nu toch eens een keer verder, het leven gaat verder"). Ik merk dat er ook vaak zeer positief gedaan wordt over mensen die sterk staan na een moeilijke ervaring of een moeilijk verlies. Natuurlijk is het goed dat die mensen een veerkracht tonen die hen in staat stelt verder te gaan. Maar anderzijds zijn er ook heel veel mensen die dat niet kunnen en het is jammer dat dit als "minder" aanschouwt wordt. Is het niet gewoon anders? 

Ik herinner me een situatie waar ik werkte als gezinsbegeleider waar de school had aangedrongen op gezinsbegeleiding. Ze wouden dat vader meer betrokken was in de opvoeding om moeder te ontlasten. Zeer mooie doelstelling natuurlijk. Maar na zorgvuldige observatie bleek dit gewoon niet haalbaar. Vader had niet de mogelijkheden om in te voelen in zijn zoon en die zouden er ook niet komen. Toen ik deze boodschap teruggaf naar de andere hulpverleners, vielen hun monden open en kwam er protest. Ik mocht het toch niet opgeven? Maar een realiteit aanvaarden is niet opgeven. Het biedt nieuwe perspectieven. Want in de plaats van aan vader te trekken à la gras groeit zeker harder als je er aan trekt, kon er nu ruimte komen om te zoeken naar mensen in hun netwerk die konden inspringen om moeder te ontlasten.

Is dat ideaal? Nee, zeker niet. In een ideale wereld had papa zijn rol kunnen opnemen en was er huisje weltevree.